Na podstawie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 roku w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (Dz. Urz. UE nr L 304 z dnia 22 listopada 2011 r.), wszystkie placówki gastronomiczne mają obowiązek informować klientów, jeżeli oferowane przez nich dania zawierają składniki najczęściej wywołujące alergie, czyli tzw. alergeny.
Wszystkie produkty spożywcze potencjalnie mogą spowodować uczulenie pokarmowe, jednak uważa się, że w Europie ryzyko alergii odnosi się przede wszystkim do 14 alergenów pokarmowych i dlatego te alergeny podlegają obowiązkowi znakowania.
Zgodnie z rozporządzeniem konsument ma prawo dowiedzieć się, czy w produkcie występują: zboża zawierające gluten, skorupiaki, jaja, ryby, orzeszki ziemne (arachidowe), soja, mleko (łącznie z laktozą), orzechy, tj. migdały, orzechy laskowe, włoskie, nerkowca, pekan, brazylijskie, orzechy pistacjowe, makadamia lub orzechy queensland, seler, gorczyca, nasiona sezamu, łubin, mięczaki, dwutlenek siarki i siarczyny w stężeniach powyżej 10 mg/kg lub 10 mg/litr w przeliczeniu na całkowitą zawartość SO2 dla produktów w postaci gotowej bezpośrednio do spożycia.
Wyżej wymienione alergeny stanowią obowiązującą listę 14 najbardziej powszechnych alergenów, których występowanie w produkcie lub potrawie należy wskazać konsumentowi.
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych obowiązujące od 9 stycznia br. doprecyzowało, że forma podawania klientom informacji o alergenach musi być pisemna i nie wystarczy forma ustna. Forma pisemna może być dowolna, czyli np. informacja o alergenach podana przy menu lub w oddzielnej tabeli dostępnej w widocznym miejscu. Inspektorzy sanepidu podczas standardowych kontroli okresowych będą sprawdzali, czy właściciel spełnia wymogi dotyczące informowania o alergenach określone w rozporządzeniu unijnym i krajowym.